FANDOM


Bernardyn
2
Klasyfikacja FCI 61
Pochodzenie Szwajcaria
Wielkość psa: 70-90 cm, suczki: 65-80 cm
Waga psa i suczki: 55-100 kg

WłosEdytuj

Półdługi, gładki lub lekko falisty (nie kręcony lub kosmaty). Często włos na grzbiecie, zwłaszcza w okolicy biodrowej, aż po zad jest nieco bardziej falisty. Rozróżniamy dwie odmiany psów tej rasy: krótkowłose i długowłose. Te pierwsze mają zwartą i prostą sierść. Na udach i ogonie nieco gładszą i dłuższą. Sierść wymaga szczotkowania.

UmaszczenieEdytuj

Biało rudy lub tricolor (co oznacza biało-rudo-czarny). Pierś, łapy, czubek ogona, biała obwódka wokół kufy oraz obroża powinny być białe. Pożadana jest czarna maska sięgająca oczu oraz ciemne uszy.

Wrażenie ogólneEdytuj

Bernardyn to prawdziwy olbrzym. Głowa i tłów mocne. Kufa krótka, nos prosty, szeroki. Uszy dość wysoko osadzone, średniej wielkości. Oczy osadzone z przodu, średnie, ciemnobrązowe. Szyja wysoko osadzona, bardzo silna. Połączenie głowy z karkiem jest zaznaczone bruzdą. Kark bardzo muskularny, wysklepiony na boki, podgardle dobrze zaznaczone. Grzbiet bardzo szeroki, idealnie prosty, ąz do lędźwi. Ogon długi i ciężki.

UsposobienieEdytuj

Niezwykle odporny na zmiany pogody, wytrwały i silny psychicznie. Cierpliwy i łagodny wobec bliskich. Czasem potrafi być agresywny, ale tylko w stosunku do obcych. Jest bardzo inteligentny i ma doskonały zmysł orientacji w trudnym terenie. Ma również wspaniały węch.

Stosunek do człowiekaEdytuj

Bernardyn ma wrodzone zdolności ratownicze. Potrafi wyczuć zbliżającą się lawinę, trzęsienie ziemi i większe załamanie pogody. Niestety dzisiaj rzadziej wykorzystuje się te uzdolnienia. Psi olbrzym  posiada również instynkty obrońcy - dlatego, od najwcześniejszego dzieciństwa, należy być wobec niego konsekwentnym i stanowczym. Obecnie jest psem domowym. Musi mieć zapewnioną odpowiednią ilość ruchu i dużo przestrzeni. W stosunku do dzieci jest cierpliwy i przyjazny. Zanim podejmie się decyzję o kupnie bernardyna, trzeba wiedzieć, że jego utrzymanie jest dość drogie.

Historia rasyEdytuj

Psa św. Bernardyna wyhodowano w klasztorze Augustianów, koło Wielkiej Przełęczy Św. Bernardyna w Alpach. Początkowo były używane jako stróże, w XVIII wieku jako psy ratownicze, odszukujące podróżnych zbłąkanych w górach lub zasypanych przez lawiny. Najsławniejszym bernardynem był Barry I, który żył na początku XIX wieku. Barry uratował życie czterdziestu osobom, które zaginęły w Alpach. Można go oglądać w Muzeum Przyrodniczym w Bernie. Na szyi ma zawieszoną beczułką, w której psy ratownicze nosiły wódkę lub inny napój. Natomiast na cokole pomnika Barry' ego, który stoi przed klasztorem na Przełęczy Wielkiej Św. Bernardyna, widnieje napis: "Bohaterski Barry uratował życie czterdziestu osobom i został zabity przez czterdziestą pierwszą". Wzorzec bernardyna zatwierdzono w 1887 rroku na Międzynarodowym Kongresie Kynologicznym w Zurychu.

ŹródłaEdytuj

  • Książka - Psy Rasowe - Rasy hodowane w Polsce - Wydawnictwo: Papirus 

GaleriaEdytuj